De Zaterdag begint na ontbijt en reiniging met een bezoek aan het kantoor van de verhuurder. De aanwezige klerk neemt de papieren in ontvangst, noteert het feit dat er geen  afstandbediening is (en nog niet) en feliciteert ons met de reeds brandende poolverwarming. "Doe er je voordeel mee", zegt hij lachend, niet wetende dat je normaal zo'n kacheltje met de multitool zo aan de praat hebt en berekend verder geen kosten.

Dan gaat de reis richting Daytona, waar we kiezen voor een bezoek aan de Harley dealer aan North Beach Street. Andere jaren stond deze rondom volop in de kramen en kraampjes van allerlei handelaren en dat viel deze keer een beetje tegen. We  hadden dit in Oktober al een beetje bemerkt, maar weten dat aan de kleinschaligheid van Biketoberfest. Niets blijkt minder waar. De handelaren zijn er nog wel, maar op andere locaties. Een deel is verdwenen naar de International Speedway en de rest naar de nieuwe vestiging van deze dealer een kilometer of 15 verderop richting Ormond Beach. Deze nieuwe toko (zijn zevende in de omgeving en dertiende in Florida) van een 16.000 vierkante meter is een echt Harley dorp, met een eigen hotel, restaurant en diverse café's cq eetgelegenheden en een twee verdiepingen megazaak, met roltrappen en een operatietheater waar je, net als in een hospitaal, van achter glas kunt kijken in/op de werkplaats. Ze verzinnen wat, die Amerikanen.

Ook de van Discovery bekende OCC heeft zijn plan getrokken en heeft gekozen voor een locatie tegenover deze monstertoko. We misten ze al bij de Speedway. Maar dat is voor morgen.

Maar vandaag dus North Beach Street, waar zeker nog genoeg te zien is. Mooie kleurrijke personen en motorfietsen, waaronder zelfs een Louis Vuitton exemplaar, het moet niet gekker worden, maar onze voorkeur gaat toch altijd weer uit naar de meer sobere bikes. European style dus. Qua handel vinden we weer genoeg van onze gading en ons "lijstje" en na een fotorondje (te zien in het album) en een SNACK (klein kan hier niet) vertrekken

we opgetogen richting thuisbasis Kissimmee. We worden nog wel even gefileerd, want op een gegeven moment verschijnt op de alom aanwezige verkeersinformatieborden "To Turnpike - 10 miles - 50 mins." en dat is geen schrijffout of grap, het duurt echt bijna een uur dat laatste kleine stukje. We besluiten direct door te rijden naar de Wal*Mart aan de 27 om ons lijstje verder te decimeren, wat bijna lukt.

We koersen richting "huis" en plaatsen ons achter een MGDtje (jaaaah, ze zijn er weer) en maken gebruik van het vakantiegevoel. Tenslotte is dat zwembad niet voor niets opgewarmd. We sluiten de Zaterdag af met Vrijdag waar de Jack Daniels sauzen rijkelijk vloeien, voor mezelf over de Double Glazed Ribs en voor Marion over de Flatiron Steak. De dagsluiting word ingeluidt met een drankje en een knabbeltje, aangevuld met een MSNetje, wat ook hier weer uitstekend lukt en dan is het bedtijd. Morgen maar weer naar Daytona, of in dit geval Ormond Beach.

Zondagochtend. Niet te laat uit bed, want gewekt door de zon, dat is het leven. Even het nieuws via het net en de MSN uit Nederland gehaald. Croissants, pancakes en wat er zoal nog te eten is naar binnen geschoven en dan

via de nieuwe Wal*Mart aan de sr535 (Vineland Road) en Hess, de goedkoopste benzinepomp ($2.15 p/g) naar Destination Daytona, de geuzennaam van Bruce Rossmeyers zoveelste Harley vestiging,

ditmaal de grootste ter wereld, en dat geloof ik echt.

In tegenstelling tot Oktober mochten we deze keer 10 dollar parkeergeld betalen en aan het aantal voertuigen te zien had ik graag de dagopbrengst als jaarsalaris. Maar ook dat is Amerika, zodra het commercieel een beetje begint te draaien, moet er echt overal op verdiend worden. Wat tegenvalt is dat een half jaar na de opening (we waren erbij) de boel nog niet helemaal af is. De schildersteigers staan nog in de zaak, die daadwerkelijk megagroot is. Dat is niet in de paar fotootjes die we gemaakt hebben te bevatten. Na de broodnodige inkopen (kleding, onderdelen and whatnot) in de Cherokee geparkeerd te hebben, gaan we naar de overkant waar op he festiviteitenterrein Orange County Choppers zou vertoeven. En dat blijkt een grote deceptie.

De laatste paar OCC verschijningen gingen gepaard met een groot wagenpark van 2 super merchandising trucks,

één met de showmotoren en de superluxe campertrailer voor de mannen. Deze keer een bescheiden truck met aanhanger met maar 4, overbekende, motoren ervoor geposteerd en waar van uit een loketje een Mikey's lunchbox, een paar afzichtelijke drinkbekers en diverse zeer gedateerde t-shirts tegen afbraakprijzen verkocht worden.

En van de heren Teutel al helemaal geen spoor. Navraag leert dat die waarschijnlijk helemaal niet komen en dat de grote trucks verkocht zijn omdat de "handel" te weinig opbracht, yeah right. Zijn de OCC-boys arrogant aan het worden, of show-moe. Of zijn de Amerikanen Teutel-moe ?

Getuige het groeiende aantal "Fuck yer theme bikes" t-shirts zou je het bijna gaan denken. De tijd zal het leren.

Tijd om verderop te gaan, richting Orlando. Omdat het verkeer zo voorspoedig verloopt besluiten we, na een lichte snack, even onze ouwe trouwe Wal*Mart aan de 192 aan te doen voor wat kleine boodschapjes. 2 Minuten later loopt het zootje vast, dus keutelen we op ons gemak, en via wat sluipweggetjes, de 192 op. Deze is gelukkig grotendeels gereed, wat wegwerkzaamheden betreft, dus we kunnen redelijk doorrijden. Vinden we zowaar bij deze Wal*Mart de beoogde Coleman tent voor een vriend, dus die wordt meteen ingeladen. Evenals een universele afstandbediening, omdat we weinig vertrouwen meer in de beheerder hebben. Die wordt wel gedeclareerd. Omdat het wat later is geworden dan gepland, schuiven we aan bij de Cracker Barrel voor een homecooked meal en een Exota, althans iets wat er erg op lijkt. Daarna is het recht door naar huis om de afstandbediening te testen en te genieten van nieuwe afleveringen van Law & Order en Crossing Jordan plus natuurlijk de Oscars, live !

Dan word het toch weer laat en duiken we de kribbe in om uitgerust te zijn voor morgen.